
Barcelona… Prosty tytuł, bowiem tym razem nie chciało mi się silić na nic szczególnie wymyślnego. Poza tym.. kojarzy mi się z piosenką George’a Ezry o tym samym tytule, na którego koncercie kiedyś byłem. O Barcelonie śpiewał w sposób ciepły i nieco nostalgiczny, wspominając, że gdy pracował nad nowym albumem, wyjechał na miesiąc do tego właśnie miasta i rozmyślając, przechadzał się jego uliczkami, czasami podziwiając panoramę ze szczytu góry.
Choć miasto jest niezwykle popularne wśród turystów, nigdy nie było szczycie mojej listy podróżniczej. Zmieniło się to jednak, gdy mój ulubiony wokalista, Hozier, ogłosił, że wystąpi w Barcelonie pod koniec czerwca. Termin wypadał już po zakończeniu roku szkolnego, toteż nie zastanawiałem się ani chwili. Kupiłem bilety i przystąpiłem do planowania wycieczki.
Jak było?
Wspaniale! Nie wiem, czy potrafię to odpowiednio opisać, ale wyjazd był naprawdę niesamowity, niezapomniany. I bardzo intensywny. Co istotne, podróżowałem sam, co na początku dość mocno mnie martwiło. Gdy jednak zbliżał się czas powrotu, zdałem sobie sprawę, że Barcelona pozytywnie mnie zaskoczyła, a ja pokochałem samotne podróżowanie.

Co robiłem?
Zwiedziłem znaczną część miasta: pierwszego dnia poszedłem na kolejkę linową prowadzącą na wzgórze Montjuïc, z którego rozciągał się piękny widok na miasto, rano akurat skąpane nie w słońcu, lecz lekkim deszczu. Gdy już wróciłem na ziemię, można by rzec, postanowiłem przejść się nabrzeżem w stronę najsłynniejszego obiektu w całym mieście – Bazyliki Sagrada Familia. Przyznaję, że zapiera dech w piersiach, nawet bez wchodzenia do środka, jest bowiem przeogromna, tak samo jak kręcące się w pobliżu tłumy.

Późnym już popołudniem spacerowałem La Ramblą, najpopularniejszą ulicą Barcelony, idąc w kierunku znajdującego się w przepięknej dzielnicy gotyckiej (hiszp. Barri Gòtic) El Pont del Bisbe (zdj. poniżej), z którym związana jest legenda głosząca, że jeśli przejdzie się pod nim tyłem patrząc na umieszczoną w środku czaszkę, spełni się nasze życzenie. Jako że miałem bardzo bliskie memu sercu życzenie, postanowiłem pomóc szczęściu i pod owym mostem przeszedłem (jak się miało okazać, nie ostatni raz). Resztę dnia spędziłem w pobliżu wyłączonej niestety fontanny, podziwiając malowniczy zachód słońca. Myślę, że to tutaj zakochałem się w tym mieście, bo wracałem tu każdego wieczoru.
Przechadzka
Nazajutrz wybrałem się na północy zachód miasta, którego panoramę znów podziwiałem, tym razem znajdując się u podnóża góry. Nie zabawiłem tam jednak zbyt długo, ponieważ wieczorem czekał mnie upragniony koncert Hoziera. Odbywał się w Poble Espanyol, czyli miasteczku hiszpańskim na zachodnim brzegu wzgórza Montjuïc. Jest prześliczne, poniżej kilka zdjęć.



Koncert
Tego dnia naprawdę dopisało mi szczęście, gdyż dotarłszy na miejsce kilka godzin wcześniej miałem okazję obserwować próbę zespołu. Czekając na koncert poznałem kilka osób z pobliskiego miasta, Tarragony. Spędziłem z nimi cały ten czas, rozmawiając, śmiejąc się i później wspólnie śpiewając na całe gardło. Sam występ świetny, stałem bardzo blisko sceny, a to wszystko sprawiło, że atmosfera była naprawdę cudowna. Tego wieczoru nigdy nie zapomnę.


Resztę czasu spędziłem odwiedzając Parc Guell, przepiękny park z dala od centrum miasta (mam nawet puzzle które go przedstawiają), spacerując po mieście i podziwiając zachody słońca przy dźwiękach muzyki na żywo.

Podsumowując, Barcelona zrobiła na mnie wspaniałe wrażenie, a gdy tylko przyleciałem stamtąd do Londynu to zapragnąłem wybrać się tam ponownie. I prędzej czy później to zrobię!
PS. do Londynu leciałem również na koncert Hoziera, dokładnie jak rok wcześniej. Mowa o tym TUTAJ. Relacja z mojej pierwszej podróży do Hiszpanii TUTAJ.